تبلیغات
شعرا و نویسنده گان - ادیب نیشاپوری

شعرا و نویسنده گان
 

ادیب نیشاپوری

اشیخ عبدالجواد فرزند ملاعباس معروف به ادیب نیشاپوری درسال1344ه ق درنیشاپور بدنیا آمد .درچهل سالگی به واسطه ابتلا به بیماری آبله از یک چشم نابینا شد و چشم دیگرش به حدی نابینا شد که بعد ها از گوشه چشم و از فاصله بسیارنزدیک امکان خواندن می یافت.با این حال وی چنان عاشق علم و دانش بود که به زغم ضعف نابینائی علوم مقدماتی را درزادگاهش فراگرفت و در شانزده سالگی به مشهد عزیمت کرد .ابتدا درمدرسه «خیرات خان» و سپس درمدرسه «فاضل خان »و مدرسه «نواب» اقامت گزید و به مطالعه و پژوهش درمورد فن ادبی ونیز درشعر و لغت عرب همت گماشت.

چندان نگذشت که آوازه بلند یافت و طالبان از سراسر خراسان به محضر وی شتافتند و به فراگیری کتب ادبی نظیر شرح نظام،مغنی و مطول و درایام تعطیل به آموختن شرح معلقات ستع،و مقامات حریری ومقامات همدانی و نهج البلاغه و عروض و قافیه می پرداخت.

ادیب گذشته از فنون ادبی درمعقول نیز صاحب نظر بود ؛بانجوم ،هندسه ،هیئت جبر و مقاله آشنائی داشت و برخی علوم دیگر نظیر طب ،فقه ،اصول و رجال نیز میدانست.به داشتن مناعت طبع و صراحت لهجه ممتاز بود ،درتمام عمر مجرد زیست و جز نوادرعلمی و ذخائر ادبی چیزی نیندوخت.

ادیب در ایام جوانی دراشعار «قاآنی»سخت عشق می ورزید و در شیوه گفتار ،ازو پیروی میکرد .اما پس از چندی با گوینده گان بزرگ خطه خراسان آشنا شد و سبک شاعران قرن چهارم و پنجم هجری را برگزید و به شیوه آنها شعر سرود.

در آخرین سال های زندگی ،دگرگونی تازه ای درشعر ادیب روی داد .به این معنی که با بهره گیری از اصطلاحات صوفیانه به سرودن غزلها ی درزمینه وحدت وجود پرداخت ودرین شیوه به «صفا»شاعرشوریده اصفهانی نزدیک شد .غزلهای این دوره ادیب ازجهت تنوع وخوش آهنگی اوزان ،زیبائی خاص داشت ،خصوصیت اشعار این دوره ادیب و صفا  درین است که این دو توانسته است اصطلاحات صوفیانه محی الدین ابن عربی را ،به جای زبان بی رمق ،سست وضعیف بسیاری از شاعران متصوف قرون اخیر ،درزبان فاخر و استوار خراسانی قدیم ذوب کنند ؛و گاه که این کار باموسیقی تازه ای از لحاظ عروض و قافیه های مبانی ،همراه شده است





نوشته شده در تاریخ سه شنبه 28 دی 1389 توسط agbar shirzad

Google

در این وبلاگ
در كل اینترنت
تمامی حقوق این وبلاگ محفوظ است | طراحی : پیچک
قالب وبلاگ