تبلیغات
شعرا و نویسنده گان - میرزا محمد علی صایب

شعرا و نویسنده گان
 

میرزا محمد علی صایب

اکثر تذکره نگاران زادگاه او را اصفهان شناسند و برخی تبریز .پدرش عبدالرحیم از میرزایان و بازرکانان آن سامان بود .صایب بزرگترین استاد غزل در سبک هند است .شاعری مبتکر و دقیقه شناس و معنی یاب بوده و در درسال المثل جز میرزا عبداقادر بیدل هیچکس با وی برابری کرده نتواند.

وی درسال1034ه ق از ایران رهسپا رهند گردید و درعرض راه از کشور افغانستان عبور نموده است مدتی در کابل ماند و ظفرخان احسن که حکمدار کابل و مردی با ذوق و سخنور بود؛مقدم او را گرامی شمرد.بهار خرم و جانفزای کابل،نظاره باغ های پریاسمن و دامنه های لاله پوش و ارغوان زار دیارافغانستان،در طبع شاعر اصفهانی موثرافتاده و چکامه معروف خود را در وصف کابل و مدح ظفرخان درین جا سرود که مطلع آن اینست:

خوشا عشرت سرای کابل  و دامان کهسارش

که ناخن بردل گل میزند مژگان هر خارش

صایب از کابل با ظفرخان روانه هندوستان شد و در آنجا به دربارشاه جهان راه یافت و مورد توجه و عنایت پادشاه مغولی قرار گرفت.صایب درسال1042 از هندوستان به ایران برگشت و در اصفهان اقامت گزید و در آنجا در سال1081 چشم از جهان پوشید.

ملا علای بلخی در زندگی صایب، انتخابی از دیوان وی نموده و کلیات او مکرر طبع گردیده است.تعداد اشعار او متجاوز از صدهزار بیت دانسته اند.





نوشته شده در تاریخ پنجشنبه 26 اسفند 1389 توسط agbar shirzad

Google

در این وبلاگ
در كل اینترنت
تمامی حقوق این وبلاگ محفوظ است | طراحی : پیچک
قالب وبلاگ