تبلیغات
شعرا و نویسنده گان - تاگور - رابیند رانات

شعرا و نویسنده گان
 

(1941-1861م)

تاگور،شاعر نویسنده و نقاش هندی در هفتم مه 1861 در کلکته در خانواده ای از شاهزادگان و ثروتمندان بنگال زاده شد.وی جوان ترین پسر«دبندرنات تاکور»رهبر مذهبی بنگال بود .پدرتاگور از جمله کسانی بود که در احیای مذهب هندوئیسم در قرن 19 تلاش کرد .تعلیم وتربیت ابتدائی تاگور درمنزل صورت گرفت و درسال 1877 برای تحصیل در رشتۀ حقوق به انگلستان فرستاده شد.باوجود گذراندن واحد هایی در دانشگاه حقوق آن کشور،از ادامه تحصیل سرباز زد و به هند بازگشت و ادارۀ املاک پدر را عهده دار شد.این مسئولیت تازه،وی را در تماس نزدیک با مردم قرار داد و علاقه اش به کار های اجتماعی دو چندان گردید.

تاگور از همان آغاز جوانی به تحقیق و جستجو در بارۀ شاعران انگلیسی تبار پرداخت و چندی بعد به نهضت ملی هند پیوست.از زمان شرکت در جنبش ملی گرایانۀ هند با «گاندی»(رهبرسیاسی هند)آشنا شد و دوستی نزدیک و صمیمانه ای با وی پیدا کرد .درهمین دوران بود که نخستین اشعار بر انگیزاننده و پرشور خود را که بیشتر جنبۀ تبلیغاتی داشت،سرود.

وی درسال1901 مدرسۀ «خانه صلح»را در کلکته تاسیس کرد.

این مدرسه که در زبان محلی «شانتی نیکتان » نامیده می شد،هدفی فراتر از مدارس دیگر داشت و تاگور با آرمان هایی والا به ارشاد،تعلیم و تزکیۀ شاگردان خود مشغول بود .درسال1922 به پاس تقدیر از وی آن مکان را به دانشگاه تبدیل کردند.

وی در کنار فعالیتهای اجتماعی خود، تلاشهای ماندگاری در زمینه ادبیات معاصر هند،انجام داد.تا آنجا که راه نویسندگی را در پیش گرفت و باقلم خاص خویش توصیف ها و تعریف های ظریف و دقیق را با تفکرات مذهبی - فلسفی در هم آمیخت و خودرا به عنوان نویسنده ای صاحب سبک با کتابها و رمانها که درسراسر جامعه ادبی هند زبانزد خاص و عام بود ، مطرح کرد .تاگور زبان بنگالی را زبان دست نوشته خویش قرار داد و به عنوان یک نویسندۀ بنگالی ، اندیشه های درخشان خود را به رشته تحریر در آورد .او که با زبان و ادبیات غنی انگلستان بخوبی آشنا بود،با دانشی عمیق از میراث ادیبان شرق و غرب،اقدام به ترجمۀ شعرها و دیگر کارهای خود کرد و چنان اریباطی بین این دو فرهنگ برقرار نمود که تا آن زمان د رهند بی سابقه بود .

ترجمه هایش او را به جامعه ادبی غرب بازشناساند و شهرتی بسزا برای وی به ارمغان آورد،تاآنجا که درسال1915 دولت حاکم انگلستان اورا قهرمانی در خور لقب«سر»دانست،هر چند که او در جریان مبارزه های استقلال طلبانه مردم کشورش،بر علیه سیاستهای استعماری انگلستان فعالیت می کرد و لقب «سر»را نپذیرفت،بااین همه ، او که روحی لطیف و ذوقی سلیم داشت،در اصلاح اموراجتماعی ،روشی صلح جویانه را اختیار کرد و در برابر جهان ،با صدای روح جاویدهند و برای مردم آن دیار ،بویژه بنگال تجسم عقل و شائبه مردم قدرشناس میهنش با برگزیدن لقب«معلم بزرگ»برای او به اوج خود رسید.او که به آثار ادبی هند قدیم ،بویژه ادبیات کهن سنسکریت آشنا بود، در شعرها و کتابهای خود از این متون بهره برده است.هرچندکه وی در همۀ زمینه های ادبی آثار ارزنده ای دارد،اما باید به یقین او را شاعر چیره دست دانست که تنها با سرودۀ درخشان خود «گیتانجالی»(1912)یا«نغمه های عارفانه»توانست جایزۀ ادبی نوبل 1913 را زا آن خود کند.

تاگور آثار فراونی دارد که در بین آنها حدود صد جلد کتاب شعر،پنجاه و چند نمایشنامه،40رمان و داستان کوتاه،مقالاتی انتقادی،سفرنامه،دوجلداتو بیوگرافی،نامه های پراگنده،کتابهای فلسفی و تعدادی شعر که خود برای آن موسیقی نوشته است،به چشم می خورد.همچنین می توان او را نقاشی برجسته به شمار آورد.

در اوایل سال1941 دانشکدۀ آکسفورد درجه داکترای افتخاری را به وی اهدا کرد و این بزرگترین چهره ادبی قرن 19 هند را بیش از پیش ستود.

تاگور که منادی صلح بود، به بسیاری از کشور های جهان همچون کشورهای اروپایی،جاپان،روسیه،ایران ،و امریکا سفرکردو با سخنرانی های درخشان خود،نبوغ فرهیختگان مشرق زمین و پیام صلح و دوستی را برای آنها به ارمغان برد.سرانجام این «معلم بزرگ»در هفتم حوت سال1941 دیده از جهان فروبست و جامعه ادبی هندوستان را به سوگ نشاند.

برخی از آثار منظوم تاگورعبارتند از:ایده آل اول(1890)،قایق طلایی(1894)،نغمه های عارفانه(1912)،حلقه گل شهرها(1914)،پرواز مرغان ماهی خوار(1916).همچنین برخی از نمایشنامه های مهم او عبارتند از:پادشاه تالارتاریک(1910)،پستخانه(1912)،استوار(1912)، آبشار(1922)،خرزهره سرخ(1926)و چیترا(1917).



دانلود فایل

 





نوشته شده در تاریخ پنجشنبه 28 بهمن 1389 توسط agbar shirzad

Google

در این وبلاگ
در كل اینترنت
تمامی حقوق این وبلاگ محفوظ است | طراحی : پیچک
قالب وبلاگ